Karabin AKM GS47M (ogień pojedynczy) kal.7,62x39

W ZSRR w 1956 roku rozpoczęto produkcję lżejszej wersji karabinka AK, oznaczonej jako AKM. Polska zaczęła wytwarzać tę broń w roku 1965.

Zastosowano komorę zamkową z wytłoczek oraz uproszczono sposób mocowania lufy w obsadzie. W pokrywie komory zamkowej dodano trzy przetłoczenia zwiększające sztywność. Dodano także opóźniacz kurka w mechanizmie spustowym, co ograniczyło rozrzut przy ogniu ciągłym. Zmniejszeniu uległa masy suwadła. Zasięg ognia celowanego zwiększono do 1000 m. Zmodyfikowano mechanizm powrotny oraz komorę i rurę gazową. Zastosowano nowy bagnet typu 6H3 lub 6H4.

Zasada działania broni oparta jest na odprowadzaniu części gazów prochowych przez boczny otwór lufy, z długim ruchem tłoka gazowego. Zamek ryglowany jest przez obrót. Karabinek strzela z zamka zamkniętego. Dźwignia przełącznika rodzaju ognia pełni jednocześnie rolę bezpiecznika.

AKM był podstawową indywidualną bronią długą Armii Radzieckiej i państw Układu Warszawskiego.

Jest to wersja samopowtarzalna (pół-automat) – pozbawiona strzelania ogniem ciągłym.